Mama Carmen: Mijn manier van opvoeden - Babystraatje.nl

Mama Carmen: Mijn manier van opvoeden. Ik beschrijf mijn zwakke punten in het moederschap en stel me nogal open…

Ik vind het best spannend om deze met jullie te delen. Ik beschrijf hier in mijn zwakke punten in het moederschap en stel me nogal open. Een heel persoonlijk blog over de opvoeding en de manier waarop ik daarmee omga.

Opvoeden doet iedereen op zijn eigen manier

Opvoeden, het proces waarin je kind gevormd wordt. Je eigen normen en waarden vormen een basis van je opvoeding. Iedereen heeft zo zijn eigen idee over opvoeden en iedereen doet het op zijn eigen manier. Ik ben zelf pedagogisch medewerker en ik heb tijdens mijn opleiding veel dingen geleerd waarvan ik toen al wist; dát wil ik toepassen bij mijn eigen kinderen en dát wil ik mee nemen in mijn eigen opvoeding.

Net als veel dingen die ik zelf heb meegekregen van mijn ouders. Klinkt het stom als ik zeg dat ik heel blij ben met de manier waarop mijn ouders mij (en mijn zusjes) hebben opgevoed? Nu ik ouder ben en zelf moeder ben, kan ik met een open blik terugkijken op mijn eigen opvoeding, en ik wil bijna niets anders doen!

“Het is handig om het eens te zijn met de medeopvoeder van je eigen kinderen, en dat is bij ons toch soms wel iets waar ik tegenaan loop.”

 

Samen opvoeden

Je hoeft het natuurlijk niet altijd eens te zijn met de opvoeding van andere. Die van je eigen ouders of van je vriendinnen bijvoorbeeld. Ieder zijn ding, ieder zijn normen en waarden! Het is echter wel handig om het eens te zijn met de medeopvoeder van je eigen kinderen. Dat is bij ons toch soms wel iets waar ik tegenaan loop. Laat ik voorop stellen dat het menselijk is dat je het niet altijd met elkaar eens bent, dat zou te perfect zijn. Alle ideeën die je hebt over opvoeden werk je lang niet allemaal uit als het erop aan komt.

Je kent dat bekende zinnetje misschien wel? ‘Ik was een perfecte moeder, tot ik kinderen kreeg..’ In onze opvoeding ben ik degene met de meeste inbreng, mede omdat ik thuis ben met de kinderen en veel ervaring op gedaan heb vanuit school en werk. (Én omdat ik nogal een sterke wil heb en hetgeen wát ik wil goed kan onderbouwen, maar dat terzijde =p). Toch hebben wij over een aantal dingen een verschillende mening. Ik denk dat dit ook komt door ‘2 culturen op 1 kussen’, in alle culturen verschilt men van de manier van opvoeden!

Het samen eens worden

Ik ben niet van plan om uit te leggen wat ik wel en niet wil of doe in de opvoeding, maar nu onze oudste dochter 2 is geworden en het opvoeden nu écht begint loop ik toch tegen wat dingen aan. Dingen waar wij als ouders verschillend over denken of dingen die ik graag wel of juist niet wil met mijn kinderen, maar mensen om ons heen zich daar dan niet aan houden.

Ik moet leren om dingen los te kunnen laten of met een korreltje zout te nemen, maar dat vind ik érg lastig. Ik heb iets in mijn hoofd en zo wil ik het, niet anders. Dat heb ik met heel veel en de meeste dingen kan ik ook naar mijn eigen hand draaien. De kinderen daarentegen zijn toch echt van ons samen en we zullen het echt eens moeten zijn over veel onderwerpen. Ik vind dat lastig en vraag me op zulke momenten ook waarom de kinderen niet gewoon alleen van mij kunnen zijn haha.

Mijn zwakke punt als moeder

Ik vind het moeilijk om af te wijken van iets, of te accepteren dat ik niet de enige ben die ze opvoed. Ik ben een controlfreak en dat kan een sterke eigenschap zijn, maar ook een vervelende want zelfs hierover wil ik controle houden. Dat is dan ook meteen mijn zwakke punt als moeder zijnde. Niet alleen naar mijn vriend gericht, maar ik verwacht dat iedereen (ook opa’s en oma’s en vrienden) de regels die ik stel voor mijn kinderen naleven. Op zekere hoogte vind ik dit meer dan normaal! Onze kinderen, onze opvoeding, onze regels en dat heb je te respecteren. Maar toch is het niet altijd even redelijk om dat van andere te verwachten.

“Waar ik tegenaan loop zijn mensen die hun eigen regels stellen met andermans kinderen, of denken dat ze weten wat beter voor ze is.”

 

Ik ken mijn kinderen het beste

Waar ik ook tegenaan loop zijn mensen die hun eigen regels stellen met andermans kinderen, of denken dat ze weten wat beter voor ze is. Ik ken mijn kinderen het beste en weet wat ze wel of niet nodig hebben. Over alles wat ik wel of niet wil, is nagedacht! Ik verzin niet zomaar wat regels om te pesten. Je hoeft mij niet te vertellen dat ze wel later naar bed zouden kunnen, een slaapje over kunnen slaan of nu tóch eindelijk wel eens een snoepje mogen of een keer chocopasta op brood?

Loslaten

Dat zijn dus dingen die me de laatste tijd steeds meer bezig houden nu Shay ouder wordt, sterk haar eigen willetje krijgt en dat ook op iedereen uitoefent. Hiermee wil ik nog even terugkomen op het loslaten van deze dingen, ene oor in andere oor uit? Nee dat kan ik gewoon niet. Soms vraag ik me af of ik de enige ben die me hier zo druk om maakt. Ik betrek mijn vriend overigens overal bij hoor! Het is absoluut niet zo dat ik alleen alle keuzes maak en uitvoer, ik vind het alleen lastig. Shout out naar mijn vriend die alle geduld met mij heeft en hiermee om weet te gaan!

Zelf denk ik dat het bij mij te maken heeft met het feit dat ik thuis ben, en nog nooit iets uit handen gegeven heb. Misschien komt daar mijn behoefte aan controle vandaan? Shay heeft ook nog maar zelden bij iemand anders geslapen. De enige waar ze überhaupt geslapen heeft, is mijn moeder. Omdat ik weet dat mijn moeder doet wat ik van haar verwacht, en ik (zoals ik al aangaf) zelf erg tevreden ben met de manier waarop ze mij hebben opgevoed.

Heeft iemand anders dit ook? Of gehad? Iets anders waar je tegenaan gelopen bent als het om opvoeden gaat?

Liefs, Carmen

12 Reacties

  1. Alouette

    10 juli 2017 at 21:48

    Wauw ! Zo herkenbaar !
    Ik kan het ook erg moeilijk los laten, wat betreft de controle over onze dochter . Terwijl ik altijd degene was die het hardste riep dat ik nòòit zo zou worden. Ons meisje ( 1,5 ) heeft ook nog nooit ergens anders geslapen zonder dat wij erbij waren . En ook dit kan ik nog niet loslaten, zeker omdat ze een slechte slaper is . Ik weet dat het moment daar ooit komt, maar dan zal ze echt wel eerst bij mijn ouders slapen, gewoon omdat dit het meeste vertrouwde voor mij is.
    Komt dit ooit goed ? En is dat raar ? Ik twijfel hierdoor vaak aan mezelf . Krijg regelmatig de opmerkingen naar me hoofd geslingerd van buitenstaanders dat ik het toch echt keer moet loslaten !
    Zo fijn een herkenbaar verhaal !

    • Denise

      10 juli 2017 at 22:16

      Ik vind het in ieder geval niet raar!! Ook niet twijfel aan jezelf want iedereen doet het op de manier die zijn hart zich ingeeft💖. Ik doe precies hetzelfde en ik krijg ook van vriendinnen zulke opmerkingen en dan denk ik: je kletst maar een eind weg. Ik doe het op de manier waarop ik het zelf fijn vind!
      Doe wat jij denkt dat goed is rn blijf daarbij. Jou kind komt op deze manier niks te kort, toch!!

  2. Denise

    10 juli 2017 at 22:10

    Hah, ik herken mezelf zooo goed in dit verhaal. Ik heb er ook een hekel aan dat mensen beter weten hoe mijn kind opgevoed moet worden dan dat ik het zelf weet. Ook verwacht ik ook van iemand die op mijn kind let het zelfde schema en handelingen uitvoert als dat ik doe. Ik breng hem ook nooit alleen bij m’n schoonouders omdat ik weet dat het losse vlodders zijn en ik me daar erg aan erger. Het zelfde geldt voor mijn ouders, die doen wel wat ik vraag omdat ze me goed kennen!
    Ik snap jou precies!!

  3. Maritte

    10 juli 2017 at 22:54

    Lieve Carmen,

    Alsof jij mijn verhaal schrijft. Ik denk alleen maar ja dat bedoel ik. Ja zo voelt het voor mij ook… heel herkenbaar jouw verhaal. Vooral wat je schrijft over je opvoeding en je moeder. Ik wil ook bij iedereen alles van minuut tot minuut opschrijven, behalve bij mijn moeder die doet het goed😊.

    Liefs Maritte

  4. Editj

    11 juli 2017 at 18:58

    Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben! Super herkenbaar en niets mis mee. Knap van je om het op te kunnen schrijven. Best moeilijk om je kwetsbaar op te stellen.

  5. Angela

    11 juli 2017 at 23:56

    Ik snap het wel, zeker als je altijd thuis bent.
    Ik moet ook wel eens wat loslaten omdat of mijn partner zich niet zo druk maakt of ze nou wel of niet haar knuffel meeneemt om een kleinigheid te noemen waar ik mij af en toe al druk om kan maken.
    Of als we oppas nodig hebben en gaat het niet altijd zoals ik zou willen…dan probeer ik mij af te vragen of ze er slechter van wordt? gaat ze er dood aan als iemand het net wat anders doet dan wij? Nee.
    Misschien is het voor haar ook wel goed te weten dat het bij een ander wat anders kan /mag. En het gaat ook om een stukje vrijheid, wat al minder is als je kinderen hebt.
    Als ik me dan ook nog druk maak, als we oppas hebben en kunnen bv gaan uiteten, of ze zich wel aan de regels houden… dan houdt het snel op met die vrijheid.
    Dat is bij mij iets wat heeft moeten groeien…bij de en gaat dat misschien wat sneller dan bij de ander.

  6. Demi

    12 juli 2017 at 23:32

    Ik reageer eigenlijk nooit op zulke dingen maar ow wat is dit herkenbaar.

    Ik heb pas een klein meisje van 2 maandjes. Maar wat lees ik herkenning in dit! Ik wil ook overal de controle over hebben en mijn schoonouders bijvoorbeeld kopen nu allemaal dingen ( baby bedje, kinderwagen enso!) omdat ze me kleine meisje daar in kunnen doen! Hmm nee.. Dat weet ik nu al! Slapen woord het al niet omdat zoals jij ook hebt alleen het liefste mijn moeder in de buurt wil hebben omdat ik echt heel blij ben met haar opvoeding en liefde die ze geeft! Zoals ik ook doe naar me meisje! Maar me schoonouders is zo een ander verhaal.. Hard en maken ook hun regels erbij + die van mij! ( bijvoorbeeld: laat je kindje maar huilen! Nee niks, ik hou daar niet van).
    Ik heb een eigen kinderwagen, schoon en van ons! Daar komt ze in nergens anders! Ow wat herken ik dit en mijn vriend heeft ook veel geduld! Maar zegt ook; ” ik zal nooit zeggen dat je het fout of verkeerd doet, je doet het super als mama en ik ben trots op hoe jij voor ons meisje zorgt! ” ja dan smelt je hart heel even hoor!

    Dus hier ook een mama die het kent, en ja heel vervelend is het soms! Maar soms ow so fijn!

    Met vriendelijke groet,

    Demi, een trotse mama! Hoe dan ook!

  7. Monique

    13 juli 2017 at 22:14

    Heeel herkenbaar!! Mijn broer en schoonzus die proberen om mijn zoontje van 13 maanden ijs, taart e.d. Proberen te voeren en het niet snappen als ik zeg dat ik het niet wil…ik ‘overdrijf’ volgens hun.

    Hij heeft ook alleen nog maar bij mijn ouders geslapen. Ik heb hier totaal geen moeite mee. Als ik al denk dat hij mogelijk een x bij mijn schoonouders moet slapen krijg ik het benauwd. Ze houden heel veel van hem, dat weet ik. Maar hij slaapt daar op hun kamer..ik weet niet of hij onder een dekentje wordt gelegd enz..m’n schoonvader die alleen maar filmpjes met hem kijkt op de computer, waarbij hij dus heel dicht bij het scherm zit…ik voel mij een behoorlijke zeikerd, maar fijn om te lezen dat meer dit hebben 😉

  8. Beijer

    16 juli 2017 at 00:45

    Dit zou ik ook geschreven kunnen hebben. Zo herkenbaar! Ik ben ook pedagogisch medewerkster, maar door ziekte thuis. Dus de opvoeding komt voor grootste gedeelte op mij neer. Papa werkt fulltime en ziet als hij geluk heeft onze dochter van 3.5 jaar een half uurtje tot een uur. Hij brengt haar dan ook naar bed. Zij mist haar papa natuurlijk heel erg en zodra hij thuis is ziet ze me ook niet meer staan. Daarnaast nog een zoontje van net een jaar, die ontzettend aan mij hangt. Maar wat is het moeilijk om streng te zijn naar de omgeving want tja…je bent opa/oma/tante/oom of niet zeggen ze dan. Hoewel ze mijn uhm… onze regels respecteren kijken we heel af en toe ook door de vingers. Denk dat dit ook bij het loslaten hoort. Controle kun je toch niet hebben op alles hebben.

  9. Kim

    16 juli 2017 at 13:21

    Lijkt wel of ik mijn eigen verhaal aan het lezen ben, wat herkenbaar en inderdaad dat perfectionisme en niet los kunnen laten is niet altijd fijn met kids, weet er alles van en daardoor is het moeilijk om dingen uit handen te geven of alleen op de manier zoals hoe ik het wil, maar tja dat is nu net iets wat niet altijd gaat !! Ook het uit slapen gaan ken ik mijn zoontje 2.5 jaar is nog nooit ergens alleen wezen slapen ook niet bij opa’s en oma’s
    Alles went zeggen ze maar het los laten en dingen graag op mijn manier willen dat veranderd waarschijnlijk nooit…

  10. Whitney

    16 juli 2017 at 13:23

    O meid ik herken me zo goed in jou verhaal!
    Echt ik kan bijna zeggen dat ik precies hetzelfde ben!
    Ook pedagogisch medewerker geweest nu heerlijk thuis bij onze dochter en over het opvoeden precies hetzelfde want wil overal zelf de controle over hihi leuk om te lezen dat ik niet de enige ben!

  11. Samantha

    18 juli 2017 at 09:29

    Heel herkenbaar! Bij mijn eerste vond ik het ook zo verschrikkelijk om die controle uit handen te geven. Hij is nu bijna 9 en in de loop der jaren wordt het makkelijker, op een gegeven moment MOET je wel loslaten! Ik bedacht me altijd maar dat de mensen bij wie ik hem breng, die op hem letten, ook super veel van hem houden en op hun manier zorgen dat hem niks ernstigs overkomt. Ook al is dat niet precies op mijn manier. Hij is er niet slechter van geworden 😉 misschien een kleine troost voor jou.
    Nu bij de tweede (7 maanden) heb ik dat gevoel van controle weer, maar weet ik dat het allemaal goed komt en hij er heus niet slechter van wordt! De band met hun opa en oma’s en ooms en tantes is zo alleen maar veel sterker geworden en dat is me nog veel meer waard!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer Gastblogs