Connect
To Top

Mama Lydia: Onverwachts een keizersnede. Onze zoon had nooit op een normale manier geboren kunnen worden…

‘Maar jij bent niet echt bevallen’ zei laatst iemand tegen mij. ‘Je hebt toch een keizersnee gehad?’ PARDON, dacht ik bij mezelf. Wat heb ik dan anderhalve dag lang gedaan? Toch overviel me in de eerste weken na mijn zwangerschap het gevoel dat ik niet ‘echt’ bevallen ben.

Ik heb een keizersnede gehad

Als ik aan iemand vertelde dat ik 18 juli bevallen was van een zoontje, zei ik er steeds achteraan: ‘Nouja bevallen, ik heb een keizersnede gehad uiteindelijk.’ Het voelt inderdaad niet alsof ik bevallen ben. Ik zeg weleens dat ik de bevalling heb mee gemaakt, maar niet bevallen ben. Of ben ik dat toch wel?

Het zelfde geld voor ‘mijn kind is geboren’. Ja hij is wel geboren, alleen niet via het geboortekanaal, maar via mijn buik. Mijn man vraagt zich af waar ik mij dan druk om maak. Maar ik kan er niks aan doen dat ik daar over na denk. Waarschijnlijk ook weer omdat mensen daar een mening over hebben en dat uitspreken. En dat op het moment dat je al het meest emotionele wezen bent wat er op dat moment bestaat en toch al overal over na denkt of over twijfelt.

“Ik was nog gezellig bij mijn ouders op visite geweest, waar ik af en toe een krampje weg pufte.”

Mijn zwangerschap

Mijn zwangerschap is eigenlijk prima verlopen. Zwanger worden was meer een dingetje, maar dankzij de techniek van tegenwoordig zijn we doormiddel van ICSI toch zwanger geworden. Met 41+4 dagen (ja, drama zo ver over tijd, elke dag die voorbij gaat baal je weer) voelde ik overdag wat beginnende lichte krampen.’s Avonds was ik nog gezellig bij mijn ouders op visite geweest, waar ik af en toe een krampje weg pufte.

De nacht werd al wat minder leuk, waardoor ik niet echt meer kon slapen. Ik viel af en toe eventjes voor een paar minuten in slaap, tussen de weeën door, maar daar is ook alles mee gezegd. Even netjes gewacht tot een mooie tijd in de ochtend, zodat ik niet de verloskundige uit bed hoefde te bellen. Ik voelde me namelijk bezwaard om haar midden in de nacht uit bed te bellen.

Ook weer zoiets. Waarom zou je dat vervelend vinden? Je hebt weeën, je loopt al 11 dagen over tijd en het is het werk van de verloskundige. Maar goed, toch netjes gewacht en na een belletje kreeg ik het advies om maar een lekkere warmen douche te nemen voor een half uur, omdat ze niet weten of het wel doorzet. Na 11 dagen overtijd vond ik het toch een bijzondere uitspraak, maar je weet natuurlijk nooit.

Al 7 cm ontsluiting

Uiteindelijk na het douchen is er toch iemand komen kijken, nouja, kijken… Ze hebben niet gekeken of er ontsluiting was. De reden; Ik zat er nog te fit bij, dus zou waarschijnlijk nooit ver zijn. En de vraag of het dan wel zou doorzetten. Er werd al besproken, om eventueel nog een nachtje aan te kijken, en we zouden ‘s avonds nog wel een keer contact hebben (phoeee).

Tijdens de lunch werden de weeën nog een tandje krachtiger en zat ik ongeveer om de 5 minuten. Inmiddels was ik al wat meer aan het ijsberen door de woonkamer. Nadat de weeën op de drie minuten kwamen, hebben we toch de verloskundige maar weer gebeld. Uurtje later was de verloskundige er, keek, en deelde ons mee dat we meteen naar het ziekenhuis moesten omdat ik al 7 cm ontsluiting had. WOW, 7 cm al! Dit had ik niet verwacht.

Naar het ziekenhuis

De verloskundige vertelde mij namelijk net daarvoor dat ik blij moest wezen als ik 3 cm zou hebben. En waarom? Omdat ik nog zo ontspannen was! Helemaal blij gaf ik mijn man de instructies mijn koffertje te halen, mijn föhn, make-up en stijltang in te pakken. Hop naar het ziekenhuis. (Nee, spullen nooit gebruikt natuurlijk!) De verloskundige gaf aan dat het nu snel zal gaan, en dat we vanavond een maaltijd zullen eten met onze kleine man in de armen. Dat is snel dacht ik. Dat doen we dan maar ‘even’.

“Er kwam geen volledige ontsluiting. Wat zo snel leek te gaan, duurde en duurde.”

Er gebeurde niks

Einde van de middag had ik al 9 centimeter. Mijn vliezen werden doorgeprikt om alles een handje te helpen. Vanaf toen werden de weeën nog wat heftiger, maar daar was ook alles mee gezegd. Er kwam geen volledige ontsluiting.. Wat zo snel leek te gaan, duurde en duurde nu maar. De ene wee, naar de ander zette op en ik mocht af en toe zelfs persen. Maar er gebeurde niks. Als de kleine maar iets naar voren kwam, zakte hij meteen weer terug.

Een sterrenkijker

Uiteindelijk heeft de verloskundige een arts erbij gehaald, die had snel door dat er iets niet goed zat, maakte een echo en kwam tot ontdekking dat de baby een sterrenkijker was. Ik liet het allemaal over me heen komen, en hoorde ze op de achtergrond wel discussiëren over van alles. Ik zag in mijn gedachte de pompen en tangen al tevoorschijn komen (die hadden ze achteraf ook al klaar gelegd zeiden ze.)

Na een paar uur nog steeds niks

Ik kreeg weeën opwekkers, en werd aan allerlei monitoren gelegd. Die 10 centimeter was nu wel echt noodzakelijk. Maar helaas, na een paar uur nog steeds niks. Inmiddels had de dagdienst zich al verwisseld voor de avonddienst en zelfs de avonddienst werd nu overgenomen door de nachtdienst. Maar ook de nachtdienst wilde weer opnieuw beoordelen en kijken.

Toen was ik er wel helemaal klaar mee en riep dan ook. ‘Jullie willen allemaal kijken, maar doen er helemaal niks mee.’ Mijn man werd er ook onrustig van en had totaal geen idee want er nu precies aan de hand was en of alles wel goed ging. Het thuisfront wist dat ik ‘bezig’ was en zaten erg in spanning waarom alles zo lang duurde (dat hoor je dan achteraf natuurlijk).

Een mega berg adrenaline

Gelukkig maakte de nachtdienst snel de beslissing dat het nu veel te lang ging duren en het nooit zo ging lukken. Meteen werd er een OK geregeld en binnen een half uur lag ik daar. De ruggenprik was op dat moment het beste wat ik ooit gehad had. Binnen 1 minuut was de pijn weg. Echt weg. Heerlijk!

De pijn werd vervangen door een mega berg adrenaline en ik begon tijdens de operatie te trillen. Ik kon niks meer stil houden. De ontspanning na hele lange inspanning. Maar uiteindelijk is onze kleine man ’s avonds laat om 23.39 uur geboren. Ja geboren, want voor iedereen die een kindje ter wereld brengt word je kind geboren. De manier waarop maakt niets uit!!!

Blij met mijn keizersnee

Achteraf vertelde de gynaecoloog mij dat onze zoon nooit op een normale manier geboren had kunnen worden. Ik heb geen volledige ontsluiting gekregen en daarnaast lag de kleine verkeerd. Dus ik ben blij met mijn keizersnee. Het heeft mij een trauma bespaard met een pomp of tang, die lagen namelijk al klaar. Gelukkig is er op tijd ingegrepen.

Ook al heeft mijn man zijn navelstreng niet kunnen door knippen, en heb ik mijn zoontje alleen door een plasticzeil kunnen bekijken toen hij was geboren. Ook heb ik hem niet op mijn borst kunnen hebben, en heb ik hem de eerst 1.5 uur na de geboorte niet gezien omdat ik werd gehecht. Maar… dankzij de keizersnee heb ik nu mijn kanjer! En daar draait het om!

8 Reacties

  1. Fava

    14 februari 2018 at 15:39

    Wat mooi geschreven en zo herkenbaar helaas. Na 46 uur pas 4cm ontsluiting met onze sterrenkijker, toen een keizersnede. En ik voel me echt enórm bevallen. Ik had er niets meer aan kunnen doen dan dit. Net als jij!

  2. Ka

    14 februari 2018 at 23:07

    Alsof ik het verhaal van mijn eigen bevalling lees. Dank je wel voor het delen Lydia. Gevoel van falen, bijstellen van verwachtingen, naïeve en zeer tactloze opmerkingen….. helaas heel herkenbaar. Degene die een keizersnede hebben gehad, weten echter dat het allesbehalve “het je er makkelijk van afmaken” is. Het herstel is heel pittig en vaak langduriger dan bij een ‘normale’ bevalling. Bevallen is daarnaast meer dan alleen de laatste final push geven. De weeën vooraf, de emoties en de pijn horen net zo goed bij een bevalling die uiteindelijk in geëindigd in een keizersnede. Dus ja, we zijn wel degelijk bevallen!

  3. Mar

    15 februari 2018 at 05:35

    Mooi geschreven. Helaas herkenbaar bij mij schoot de ontsluiting niet op. Bij onze oudste kwam ik tot zes centimeter bij 42weken +1.. De ontsluiting zette niet door en zijn waardes gingen achteruit. Werd een spoedkeizsrsnede. Ik kreeg gelukkig wel tijdens het hechten mijn zoontje al bij mij. Helaas kwam er na vijf weken een ontsteking bij het litteken en sprong het open. Waardoor ik drie maanden met een open buikwond heb gelopen. Vijf weken geleden van onze dochter bevallen, nu bleef ontsluiting op vier centimeter steken en wederom een keizersnede. Gelukkig mocht ook nu mijn dochter tijdens het hechten al op mijn borst.
    Maar veel mensen vergeten dat het herstel erna veel pittiger is. Niet tillen, autorijden etc.

    • Fava

      15 februari 2018 at 11:27

      Hoi Mar,
      Ik ben over een maand uitgerekend en heb ook die niet-vorderende ontsluiting gehad bij mijn 1e bevalling. Zie de bovenste reactie. Heb jij het idee dat de kans groot is dat het de 2e keer weer zo gaat? Of hebben ze daar bij jou een verklaring voor gegeven?
      En gefeliciteerd met je dochter 🙂
      Groet Fava

  4. Margreet

    16 februari 2018 at 13:13

    Mijn oudste is geboren via het geboortekanaal, maar o wee, al was dat nou eens een keizersnede geweest dan had het heel wat beter afgelopen…door domme pech kwam zijn handje via mijn anus naar buiten, met als gevolg dat ik een jaar lang een stoma heb gehad en 3 operaties erbij cadeau kreeg…De verloskundige en gynaecoloog hadden er niets aan kunnen voorkomen, die hebben juist ontzettend goed gehandeld waardoor erger schade voorkomen werd, het was gewoon echt onvoorziene domme pech. Direct werd me op het hart gedrukt dat een eventuele volgende hoe dan ook via keizersnede moest. En zo is het gegaan, ruim 3 jaar na de eerste kwam onze tweede via keizersnede ter wereld, we zijn er heel bewust naartoe geleefd, vonden het een hele interessante en bijzondere ervaring en waren enorm dankbaar dat alles dit keer goed verliep. Nu genieten we van twee prachtige jongens die beide uit mijn lijf geboren zijn, op welke manier dan ook!

  5. Femke

    16 februari 2018 at 16:21

    Je hebt zeker weten een bevalling gehad!! Mijn kleine was via de natuurlijk weg na 9 uur geboren (ja best heel snel) maar jij hebt bijna 24 liggen bevallen meid! 👏.
    Veel geluk met je kleintje

  6. Natascha

    16 februari 2018 at 19:07

    Hoi Lydia

    Ik herken een hoop in jou verhaal. Mijn dochter was ook een sterrenkijker. Na weeenopwekkers hele hoop persen toch vacuumpomp. Zelfs met gewicht van 2 volwassenen eraan kwam ze er niet uit. Na een hoop bloedverlies en dalende waarden van mn dochter en mij zijn we met spoed naar ok gegaan voor keizersnede.

    Zoals mijn gyn zei was t eigenlijk een dubbele bevalling. Je bent er net niet maar lichamelijk helemaal op van al t persen. Daarna een buikoperatie. Zoals ik er naar kijk dubbelop en een enorme aanslag op je lijf.

    Dus kan alleen maar zeggen. Wees trots op jezelf en zwak het niet af. Je hebt dubbel zo hard gewerkt!!!!

  7. Lis

    16 februari 2018 at 23:14

    Heel herkenbaar dit. Ook hier een dag weeën (inclusief een weeën storm van zo’n 4 uur). Maar de ontsluiting zette niet door. En wat bleek een sterrenkijker. Besloten tot een keizersnede. Wat was ik achteraf blij dat ze dit gedaan hebben. Onze dochter bleek ook nog eens 10 pond te zijn (wat ze niet ingeschat hadden) dus normaal bevallen was onmogelijk geweest of een horror geworden. Ik ben maar wat blij dat deze mogelijkheid er is, dan maar niet natuurlijk bevallen.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer Gastblogs